در این نشست پژوهشی که با هدف تبیین جایگاه راهبردی بانوان در هندسه ظهور و تمدنسازی نوین برگزار گردید، ابتدا مبانی انسانشناسانه زن از منظر قرآن کریم مورد واکاوی دقیق قرار گرفت. سخنران با استناد به آیات سوره تحریم و حجرات و مثال زدن از آسیه (س) به عنوان الگوی مؤمنین، بر یگانگی ماهیت تکوینی زن و مرد تأکید ورزید و تصریح نمود که در دستگاه محاسباتی اسلام، جنسیت هرگز معیار فضیلت نیست، بلکه «تقوا» و عبودیت تنها ملاک سنجش قرب الهی است. بر این اساس، زن نه یک کالای تبلیغاتی، بلکه عنصری جریانساز و مربی بشریت معرفی شد.
در تشریح رسالتهای خطیر عصر غیبت، استدلال شد که «خودسازی» مقدمه اجتنابناپذیر «جامعهسازی» است. زن منتظر باید ابتدا با بازیابی هویت الهی خویش و سپس با مدیریت کانون عاطفی خانواده، نسلی مهدییاور را برای آینده جهان تربیت کند. بخش مهمی از مباحث به نقشآفرینی مستقیم و میدانی زنان در حکومت جهانی مهدوی اختصاص یافت؛ جایی که طبق روایات معتبر امام باقر (ع) و امام صادق (ع)، حضور ۵۰ زن در میان ۳۱۳ فرمانده ارشد و رجعت ۱۳ بانوی ایثارگر برای مدیریت امور درمانی و پشتیبانی رزمندگان، امری قطعی است.
بازخوانی سیره مجاهدانی همچون «نسیبه بنت کعب» در دفاع جانانه از پیامبر (ص) و «سوده همدانی» در جنگ صفین، اثبات کرد که عفاف زن مسلمان مانع حضور مقتدرانه او در میدانهای سخت نبرد نیست. نتیجه نهایی نشست بر این گزاره استوار بود که تحقق آمادگی جهانی، نیازمند ظهور زنانی بصیر است که با ایجاد تعادل میان «رسالت مادری» و «کنشگری اجتماعی»، زمینهساز تمدن نوین اسلامی باشند.
بدون دیدگاه