این نشست تخصصی با رویکرد «کلامی-تربیتی» و با هدف واکاوی ریشههای هستیشناختی اضطراب در نهاد خانواده و نقش محوری زنان در مدیریت آن برگزار گردید. در گام نخست، سخنران با استناد به آیه «لِتَسْکُنُوا إِلَیْهَا» و سیره علامه طباطبایی، مادر را «محور آرامش» و لنگرگاه عاطفی خانه معرفی کرد؛ با این استدلال که اگر زن به مقام «سکینت» نرسد، اضطراب او به کل سیستم خانواده سرایت میکند.
کانونیترین بخش نشست، ارائه راهکار شناختی برای درمان اضطراب بر مبنای «توحید در مالکیت» بود. تحلیلگر جلسه تصریح کرد که ریشه اغلب ترسهای بشر (ترس از فقر، مرگ فرزند، آبرو)، توهم مالکیت است. وی با تشریح دیدگاه تفسیری المیزان، اثبات نمود که اگر انسان باور کند «مالک حقیقی» خداست و نعمتها صرفاً امانت هستند، با گرفتن یا دادن آنها دچار تلاطم روحی نمیشود . همچنین با طرح مفهوم «توحید افعالی» و استناد به حدیث قدسی، اضطراب به عنوان عقوبتِ «ترجیح هوای نفس بر خواست خدا» تفسیر شد.
بخش پایانی به ارائه فرمول عملیاتی «نشاط» اختصاص یافت. سخنران با نقد خانهنشینی مطلق، بر لزوم داشتن «خروجی اجتماعی» (Output) برای بانوان تأکید کرد. استدلال فنی این بود که احساس «مفید بودن» (ولو با آموزش به یک نفر)، مانع از پوچی و افسردگی میشود. نتیجه نهایی مباحث نشان داد که زنِ عالمه و باسوادی که ترسهای موهوم را با «ترس صادق» (خوف از خدا) جایگزین کرده، نهتنها خود به آرامش میرسد، بلکه فرزندانی حکیم و با جهانبینی توحیدی تربیت میکند.
بدون دیدگاه