در این نشست تخصصی که با هدف تبارشناسی الگوی مدیریت بحران در سیره حضرت زینب (س) برگزار گردید، ابتدا جایگاه آن حضرت به عنوان «نسخه جامع» و استمرار مدیریت حضرت زهرا (س) در بحرانهای سیاسی-اجتماعی تبیین شد. سخنران با تعریف «امامت» به مثابه عالیترین سطح مدیریت راهبردی بشر، استدلال نمود که زینب کبری (س) در عاشورا، که نقطه اوج تقابل «ولایت حق» و «ولایت طاغوت» بود، بار سنگین این مدیریت را به دوش کشید.
تحلیلها نشان داد که راهبرد آن حضرت بر پایههایی استوار بود که مهمترین آنها «صبوری برخاسته از عبودیت» و «بصیرت توحیدی» است؛ بصیرتی که با منطق «ما رأیتُ الّا جمیلاً»، زیبایی باطنی ایثار را بر زشتی ظاهری جنایت غلبه داد. رکن دیگر، «تحقیر هیمنه دشمن» بود؛ بدین معنا که مدیر بحران هرگز نباید مرعوب قدرت مادی استکبار شود. همچنین عنصر «تصرف ولایی» که با دستان امام حسین (ع) بر قلب خواهر جاری شد، منبع لایزال استقامت ایشان معرفی گردید.
در بُعد عملیاتی، این مدیریت در سه ساحت «حفاظت امنیتی از جان امام سجاد (ع)»، «جهاد تبیین برای شکستن انحصار رسانهای دشمن» و «تزریق امید به آینده» تجلی یافت. نتیجه نهایی نشست بر این گزاره تأکید داشت که حضرت زینب (س) با تبدیل تهدید «حذف فیزیکی» به فرصت «حیات ابدی»، نه تنها مشروعیت بنیامیه را فرو ریخت، بلکه الگویی جاودانه برای عبور از فتنههای مدرن ترسیم نمود؛ الگویی که امروز نیز با محوریت ولایت فقیه، ضامن عبور جامعه اسلامی از جنگهای ترکیبی و بحرانهای پیچیده امنیتی خواهد بود.
 در مدیریت بحران عاشورا، با تاکید بر مسئولیتپذیری اجتماعی){kind=link}
بدون دیدگاه