در این نشست تخصصی که با انتقادهای خصوصی به پارادایمهای پستمدرن و با تکیه بر گفتمان «الگوی سوم زن» برگزار میشود، ابتدا نیاز به بازخوانی جایگاه بانوان در تقابل با نگاه ابزاری و متریالیستی غرب تبیین است. سخنران با استناد به آیه ۶۲ سوره نور و مفهومی «امر جامع»، مشارکت اجتماعی را نه یک حق تفننی، بلکه تکلیفی شرعی و همسنگ مردان برای تمام مؤمنین دانستند. در الگوهای تبارشناسی، سه بخش کلیان واکاوی شد: نخست، «الگوی سنتی» (شرقی) با تقلیل زن که به عنصری خانگی تبدیل میشود، او را از رشد محرومیت میکند. دوم، «الگوی فمینیستی» (غربی) که با انکار تفاوتهای تکوینی، نهاد خانواده را قربانی تشابه مطلق میسازد. و سوم، «الگوی برتری اسلام» که زن را همزمان معمار تمدن و کانون عاطفه معرفی میکند.
نقطه ثقل مباحث، تفسیر آیه خلافت (انعام/۱۶۵) بود؛ با این استدلال که کنشگری اجتماعی، تجلی مقام «جانشینی خدا» بر زمین است و اساساً جنسیتبردار نیست. بر این اساس، زن تراز انقلاب در بحرانهایی مانند «جنگ دوازدهروزه» یا همهگیریها، تنها یک ناظر منفعل نیست، بلکه در خانواده سنگر به عنوان «مهندس فرهنگی»، هویت ملی را صیانت کرده و با مدیریت عاطفی، امید را به شریانهای جامعه تزریق میکند.
در نهایت، با ذکر مصادیقی عینی از مجاهدتهای زنان در عرصههای علمی و دفاعی، اثبات میشود که از «نقش» (وظایف بیولوژیک) به «رسالت» (مأموریت الهی)، تنها در سایه تلفیق عقلانیت، معنویت و کنشگری محقق محقق میشود تا زن مسلمان بدون الگوبرداری از شرق و غرب، تاریخ را رقم بزند.
بدون دیدگاه