این نشست تخصصی با رویکرد «رسانهشناسی فرهنگی» و با هدف تبیین جایگاه زنان در مهندسی روایتهای مقاومت برگزار گردید. در گام نخست، ارائهدهنده با ساختارشکنی از تعریف کلاسیک رسانه (رادیو و تلویزیون)، آن را به مفهوم لغوی «Medium» یا واسطهگری تعمیم داد که شامل ابزارهای محیطی و حتی کنشهای فردی میشود . سپس با واکاوی مفهوم «روایتگری» به مثابه تفسیر رویداد و تبدیل آن به «باور اجتماعی»، نقش حضرت زینب (س) به عنوان الگوی ابر-روایتگر بحران معرفی شد که مانع از تحریف تاریخ گردید .
کانونیترین استدلال نشست، طرح نظریه «مادر به مثابه رسانه خانگی» بود. سخنران با تحلیل جامعهشناختی جنگ شهرها (با تمرکز بر مقاومت دزفول)، اثبات نمود که تابآوری اجتماعی ریشه در ثبات روانی مادران دارد؛ لذا استراتژی دشمن، بمباران شناختی روحیه زنان برای فروپاشی سنگر خانواده است . در این راستا، با بازخوانی تاریخ شفاهی دفاع مقدس (کتابهای «دا» و «حوض خون») و تطبیق آن با الگوی «خنساءهای فلسطینی» (مادران چند شهید) و زنان یمنی، همبستگی میان «کنشگری زنانه در پشت جبهه» و «پیروزی نظامی» تبیین گردید .
بخش پایانی به ارائه مانیفست عملیاتی «جهاد تبیین» اختصاص یافت. تحلیلگر جلسه با نقد فرمگرایی سطحی، بر لزوم تولید محتوای عمیق (خاطرهنگاری، مستندسازی) و بهرهگیری از فناوریهای نوین نظیر «هوش مصنوعی» جهت ترجمه پیام مقاومت به زبانهای عبری و عربی تأکید کرد. نتیجه نهایی مباحث نشان داد که بقای گفتمان مقاومت در عصر جنگ ترکیبی، در گرو گذار زنان از مصرفکننده پیام به «روایتگران مولف» و جهادگران عرصه سایبر است .
بدون دیدگاه