به گزارش قرآن و معارف خبرگزاری شبستان حجتالاسلام سید حسین خادمیان نوشآبادی، مدرس حوزه، در گفتوگو با این خبرگزاری در تعریف امر به معروف و نهی از منکر گفت: امر به معنای دعوت و حرکت دیگران به اموری است که باعث زیبا شدن آن و رسیدن به تعالی و سعادت است و نهی از منکر یعنی نهی کردن انسان از اموری که زندگی انسان را زشت و قبیح میکند.
این استاد حوزه در مورد حکمت امر به معروف و نهی از منکر اظهار کرد: از آنجا که انسانها کامل نیستند، در امور اخلاقی نیز انسان نیاز دارد که کسی به او بگوید کارش غلط است پس نگاه اول این است که همدیگر را کامل کنیم؛ نگاه دوم این است که این امر به معروف و نهی از منکر، مراقبت از جامعه برای رشد و کمال دادن به آن است؛ نگاه سوم این است که اگر این امر و نهی نباشد عادتها جای حقیقتها را میگیرد که این آفاتی را دارد، مثلاً اگر مردم به منکر عادت کنند، کمکم این عادت شکل فضیلت میگیرد که واقعه کربلا گواهی بر این مطلب است زیرا ابنسعد ابتدا از درگیری با امامحسین(ع) میترسید اما بعداً جایزه تعیین میکرد برای اینکه کسی با اسب از روی بدنها رد بشود.
وی افزود: خوبیها نیز اگر عادت بشود دیگر آن فضیلت را ندارد و مثلاً نماز برای شخصی که به آن عادت کرده، معراج نمیشود در صورتی که اگر نماز عادت نباشد از منکر و فحشا نهی میکند و تبدیل به یک فضیلت پویا در جامعه میشود.
این کارشناس مذهبی در تبیین امر به معروف و نهی از منکر گفت: واژه «فرهنگ» چندین سال است در زبان مردم جا افتاده است اما اسلام، بالاتر از فرهنگ حرف دارد، اسلام میگوید اگر میخواهی معروف شناخته، جاری و کاربردی شده و به عنوان فضیلتی پویا در جریان باشد و همچنین منکر قبیح باشد و مردم از آن دوری کنند، راهش «تعلیم» و «تذکر» است؛ مثلاً مسؤولین باید کار تعلیمی برای حجاب بکنند چون حجاب یک معروف است و همچنین نکته بعدی تذکر است، یعنی آنقدر بازگو کنیم معروفی مثل نماز شب داریم و منکری مثل دروغ داریم تا اینکه در جامعه جا بیفتد.
حجتالاسلام خادمیان در مورد هدف امامحسین(ع) از قیام، بیان کرد: امامحسین(ع) به دنبال این بود که صراط مستقیم و دین را در جامعه حاکم کند لذا جنگ امامحسین(ع) فقط جنگ عقیده بود و کسانی که مقابل ایشان بودند منافق بودند و نفاق عقیدتی داشتند. امامحسین(ع) همه وسایل را جمع کرد تا دین را احیاء کند، یکی از این وسایل، امر به معروف و نهی از منکر بود که این امر و نهی ایشان همان تعلیم و تذکر بود زیرا تعلیم خالی، منفعت نمیآورد بلکه تعلیم همراه با تذکر منفعت میآورد.
وی افزود: قیام امامحسین(ع) در سایهسار امر به معروف و نهی از منکر اجرایی شد و به همین دلیل، تاریخ مصرف ندارد؛ عاشورا به این دلیل کهنه نمیشود که دو رکن تعلیم و تذکر را دارد و بشریت همواره به این دو رکن نیاز دارد لذا عاشورا همیشه پویا است و پیام آن همیشه پیام تازهای برای بشریت دارد. بنابراین هدف اصلی امامحسین(ع) از قیام، مسأله اصلاح دین جدش بود که پررنگترین ابزار امامحسین(ع) در این مسیر، امر به معروف و نهی از منکر بود؛ امر به معروف میکند عدهای مانند حبیببنمظاهر به سمت امامحسین(ع) میآیند و نهی از منکر میکند عدهای مثل حربن یزید ریاحی از منکر فرار میکنند و رستگار میشوند.
این سخنران در مورد نامگذاری دهه اول محرم به نام دهه امر به معروف و نهی از منکر اظهار کرد: ما در این نامگذاریها باید دقت کنیم که فرع، اصل را به حاشیه نبرد. این کار خوبی است که به مردم نگاه بدهیم که دهه اول محرم، ظرف شناخت معروفها و عمل به معروفها و ظرف شناخت زشتیها و ترک آنهاست؛ اما اینطور نباشد که ذهن مردم را به این معطوف کنیم که حرکت امامحسین(ع) فقط در یک امر به معروف و نهی از منکر خلاصه شده است. اگر بتوانیم نامگذاری را کلاسی کنیم که از این دهه رزق سال و عمرمان را بگیریم، این بسیار خوب است اما آن اصالت دهه اول محرم باید حفظ بشود و به اینجا نرسیم که دیگر نگویند دهه محرم و عاشورا بلکه بگویند دهه امر به معروف و نهی از منکر! اینطور نباشد که تقویم و تلویزیون فقط عنوان دهه امر به معروف و نهی از منکر بزنند. پس اصل را حفظ کنیم و این پیام را به عنوان یک ابزار اساسی معرفی کنیم.
بدون دیدگاه