در این نشست پژوهشی که با میزبانی مدرسه علمیه امام هادی (ع) برگزار گردید، مفهوم «کنشگری مسئولانه» به عنوان رفتاری آگاهانه، هدفمند و پویا در برابر انفعال اجتماعی تبیین شد. سخنران با استناد به سوره جاثیه و تفکیک میان «نامه عمل فردی» و «نامه عمل اجتماعی»، استدلال نمود که بیتفاوتی نسبت به رویدادهای پیرامونی، عامل سقوط تمدنی است. بر این اساس، زن تراز انقلاب اسلامی نه تنها عهدهدار تولید علم، بلکه مسئول «تولید هدایت» و صیانت از نسل آینده معرفی گردید.
بخش عمده مباحث به واکاوی کهنالگوهای قرآنی در مدیریت بحران اختصاص یافت. «بلقیس» به عنوان نماد عقلانیت سیاسی که با پرهیز از جنگطلبیِ کور، جامعه را نجات داد؛ «آسیه» به عنوان الگوی گذار از رفاهزدگی به حقطلبی؛ و «مادر موسی» به عنوان نماد امید و کنشگری برای حفظ منجی، تحلیل شدند. همچنین با بازخوانی سیره حضرت زهرا (س) در پشتیبانی لجستیکی جنگها و انتخاب استراتژیک حضرت زینب (س) برای «اسارت روشنگرانه»، ثابت شد که حضور زن در کانونهای خطر، منافاتی با عفاف ندارد.
در تطبیق با شرایط معاصر و «جنگ دوازدهروزه»، سخنران بر نقش بیبدیل مادر در «پدافند غیرعامل روانی» تأکید کرد. با ذکر مثالهای میدانی، نشان داده شد که نفوذ کلام مادر نه برخاسته از ابزار قدرت، بلکه ناشی از «اقتدار عاطفی» است که در اوج التهاب، امنیت روانی خانواده را تضمین میکند. هشدار پایانی نشست معطوف به خطر «دینداری خوارجی» بود؛ ظاهری آراسته اما فاقد بصیرت که تنها با کنشگری مسئولانه و تشخیص دقیق جبهه حق قابل خنثیسازی است.
بدون دیدگاه