حجتالاسلام سید غلامعباس موسویمقدم، رئیس پژوهشکده امر به معروف و نهی از منکر کشور، در گفتوگویی با تشریح نقش سهگانه حوزههای علمیه در ترویج سبک زندگی عفیفانه، بر ضرورت بازتعریف مفهومی عفاف، تربیت نیروهای خط مقدم فرهنگی و الگو بودن طلاب در رفتار اجتماعی تأکید کرد و زیست عفیفانه را فرآیندی تربیتی، تدریجی و تمدنی دانست که تحقق آن مستلزم همافزایی سه سطح فرد، خانواده و جامعه است.
وی با اشاره به جایگاه بنیادین حوزههای علمیه در گسترش زیست عفیفانه اظهار کرد: حوزه در این عرصه سه مسئولیت اساسی برعهده دارد که نخستین آن، تبیین دقیق و جامع مفهوم عفاف است. عفاف نباید به موضوعی تکبعدی یا صرفاً ناظر به پوشش تقلیل یابد، بلکه منظومهای منسجم از نگاه، رفتار، روابط اجتماعی، اخلاق رسانهای و مدیریت هیجانات را دربرمیگیرد.
رئیس پژوهشکده امر به معروف افزود: اگر مفهوم عفاف با جامعیت و زبان قابل فهم برای جامعه تبیین شود، بسیاری از سوءبرداشتها برطرف خواهد شد و این مقوله بهعنوان یک سبک زندگی عقلانی، انسانی و قابل اجرا در جامعه پذیرفته میشود.
وی دومین وظیفه حوزههای علمیه را تربیت و توانمندسازی نیروهای خط مقدم فرهنگی دانست و گفت: گسترش عفاف بدون نیروی انسانی متخصص امکانپذیر نیست. روحانیون، مربیان فرهنگی، مشاوران خانواده، معلمان و فعالان اجتماعی باید آموزشهای عمیق و روزآمد، از مبانی دینی و اخلاقی تا روانشناسی خانواده، سواد رسانهای و شیوههای مداخله غیرتنشی را فراگیرند. در همین راستا، پژوهشکده امر به معروف دوره آموزشی «خانواده متعالی ـ زیست عفیفانه» را طراحی کرده و تاکنون چهار متن آموزشی جامع در این حوزه تولید شده است.
موسویمقدم سومین مسئولیت حوزه را الگو بودن طلاب و تجسم عملی زیست عفیفانه در رفتار طلبگی عنوان کرد و اظهار داشت: مؤثرترین شیوه ترویج عفاف، گفتن نیست، بلکه زیستن است. طلبهای که در زندگی فردی و اجتماعی خود سادهزیست، خوشاخلاق، منظم، مسئولانه در فضای رسانهای و متعهد به اخلاق اجتماعی باشد، به الگویی زنده و الهامبخش برای جامعه تبدیل میشود.
وی تأکید کرد: هنگامی که جوانان و خانوادهها مشاهده میکنند یک روحانی در حوزه خانواده، گفتوگو، پوشش، حضور اجتماعی و مدیریت هیجانات، سبک زندگی متوازن و انسانی دارد، عفاف را نه بهعنوان یک دستور، بلکه بهمثابه الگویی جذاب و باورپذیر میپذیرند.
رئیس پژوهشکده امر به معروف با تبیین نسبت عفاف و حجاب گفت: عفاف جوهره درونی پاکدامنی و خودکنترلی است و حجاب نمود بیرونی آن بهشمار میآید. حجاب بدون عفاف، روح و اثرگذاری اجتماعی ندارد و عفاف بدون حجاب نیز امکان بروز و ظهور اجتماعی نمییابد.
وی با تأکید بر ضرورت رویکرد تدریجی، عالمانه و غیرهیجانی در برنامههای فرهنگی افزود: زیباییها، آرامش و کارآمدی زیست عفیفانه باید از طریق روایت صحیح، هنر متعهد و معرفی الگوهای اجتماعی برجسته به جامعه منتقل شود.
موسویمقدم الگوهای عملی را مؤثرترین ابزار اقناع دانست و خاطرنشان کرد: نسل جوان بیش از هر چیز به الگو نیاز دارد و خانواده، معلمان، روحانیون و همسالان، هر یک نقشی تعیینکننده در این فرآیند الگوسازی دارند.
وی در ادامه به ابعاد رفتاری عفاف اشاره کرد و گفت: عفاف تنها به پوشش محدود نمیشود، بلکه یک هندسه رفتاری است که نگاه، گفتار، روابط اجتماعی، حضور در فضای مجازی و مدیریت هیجانات را شامل میشود. رشد معنوی، تقوامحوری، خودآگاهی و مسئولیتپذیری اخلاقی، پایههای اصلی تحقق این سبک زندگی هستند.
رئیس پژوهشکده امر به معروف در پایان با تأکید بر نقش بسترهای اجتماعی تصریح کرد: تحقق زیست عفیفانه نیازمند زیرساختهایی همچون ساماندهی مد و پوشاک، رسانه سالم، طراحی شهری متناسب، آموزشهای مدرسهمحور و قوانین حمایتی است تا انتخاب عفیفانه برای مردم آسان و طبیعی شود. زمانی که سه سطح فرد، خانواده و جامعه بهصورت هماهنگ عمل کنند، عفاف نه از مسیر اجبار، بلکه بهصورت پایدار و درونی در جامعه نهادینه خواهد شد. وی خاطرنشان کرد: از نگاه پژوهشکده امر به معروف، ترویج زیست عفیفانه صرفاً یک مطالبه دینی نیست، بلکه ضرورتی عقلانی، اجتماعی و تمدنی برای صیانت از سلامت اخلاقی جامعه بهشمار میآید و امر به معروف در این چارچوب، نقشی راهبردی و حکمرانی در حفظ بنیانهای فرهنگی جامعه ایفا میکند.
بدون دیدگاه