در این نشست تخصصی با ویژهای میانرشتهای (تلاقی ادبیات و حقوق بین الملل) برگزار میشود، قابلیت «روایتگری» به عنوان ابزاری راهبردی در محاکم جهانی واکاوی شد. سخنران با عبور از نگاه سنتی به خاطرهگویی، سه کارکرد کلیدی برای روایت زنانه ترسیم نمود: نخست، کارکرد «مدرکسازی». بدین معنا که روایت جزئینگرانه زنان از صحنههای نبرد (مانند توصیف پهپادهای شناسایی پیش از حمله به مناطق مسکونی)، ریشههای خشک، حیاتی «قصد مجرمانه» و «سازمانیافتگی جنایت» را در دادگاه اثبات میکند.
کارکرد دوم، «تفسیر قانون» است. استدلال شد که اصول انتزاعی حقوق بین الملل مانند «اصل تناسب» و «اصل احتیاط»، تنها معنی مییابند که روایت جانسوز یک مادر از هدف قرار گرفتن مدرسه یا بیمارستان، عدم تقارن و نقض حقوق فاحش بشر را به تصویر بکشد. سومین و مهم ترین کارکرد، نقش «سلاح نرم» است. در شرایطی که نهادهای بینالمللی داخلی انفعال هستند، روایتهای مستند میتوانند سکوت جهانی را شکسته و با تولید فشار افکار عمومی، مقدمات حقوقی متجاوز را ارائه دهند.
در پایانی، با تحلیل جنگ شناختی دوباره، بر لزوم تولید «ضدروایت» در برابر ادعاهای حقوقی دشمن (نظیر دفاع پیشدستانه) شناسایی شد. در نتیجه، زن تراز انقلاب اسلامی باید با تلفیق «دانش حقوقی» و «هنر روایت»، از جایگاه قربانی منفعل خارج شده و به عنوان دادستانی افشاگر، جنایات جنگی را در حافظه تاریخی و حقوقی جهان ثبت کند تا از تحریف واقعیت جلوگیری شود.
بدون دیدگاه