به گزارش پایگاه خبری شفقنا، حجت الاسلام شعبانی پژوهشگرعلوم انسانی در گفت وگو با این پایگاه به تشریح آداب امر به معروف پرداخت.
*تاکنون پیش آمده که از نحوه امر به معروف خود پشیمان شده باشید و با خود گفته باشید که اگر از روش دیگری برای تبلیغ استفاده می کردم بهتر بود؟
قاعدتا بله در تبلیغ ، من هم کسی هستم که شاید در خیلی از مسائل شخصیتی ناقص باشم و لذا این نقصانی که بطور ذاتی در انسان وجود دارد و انسان ها تلاش می کنند نقص های وجودی خود را از بین ببرند یک شرایط آزمون و خطا را برای انسان ایجاد می کند.من هم درون تبلیغاتم، در بعضی اوقات حسرت یک گفتار بوده سعی کردم آنرا اصلاح کنم یا نوع امر به معروف و نوع نهی از منکر را اصلاح کنم.
یک پیش زمینه های ذهنی ایجاد می کند که ما از لحاظ نوع انسانیت به حد کمال نرسیده ایم که حرف های ناگفته ضمیر انسان ها را بدانیم و متوجه باشیم انسانی که در مقابل ما قرار گرفته چه چیزی را از ما طلب می کند یا دچار چه مشکلی هست.من هم خودم را مورد بازخواست قرار دهم که چه قدر حرفم سازنده و چقدر گفتارم مخرب بوده است و سعی کردم که تا جای امکان سازنده باشد و انسان همیشه در شرایط اجتماعی به یک حالت نیست گاهی خوشحال است و گاهی ناراحت است. سعی کردم در روابط اجتماعی به حال ثبات در اجتماع حضور داشته باشیم و مشکل را درون خودم نگه دارم و با چهره اجتماعی نیکو با اجتماع برخورد داشته باشم.
قطعا تاثیرات مختلف منبر خود را رصد کردم. گناهانی که از آنها برطرف شده و افرادی که نسبت با دین صنمی نداشته اند. افکار ماتریالیستی و مادی گرایی خاصی در آنها حاکم شده ولی وقتی از طریق منبر با آنها ارتباط برقرار شده در آنها تحول شخصیتی ایجاد شده است وبنده حقیر یک حلقه ریز از این شجره هستم.اگر بخواهید بررسی کنید داستان هایی که از علما بزرگ در این رابطه وجود دارد مثلا یک نفر که پژوهشگر دینی بوده است و وقتی به مذهب شیعه رسیده با یک سخنرانی آن هم سخنرانی که جزو مطالعاتش بوده است به اسلام و مذهب شیعه گرویده است و این از تاثیرات سخنرانی است.
*چرا اکنون مردم نسبت به امربه معروف حساس شده اند و راه انکار نسبت به یک نهی از منکر را پیش میگیرند ؟ وآیا فکر نمی کنید بین مردم وروحانیت شکاف بوجود آمده؟
نه اینکه در این لباس هستم و دفاع می کنم بلکه از یک نگاه وارد شویم که بی طرفانه است. قاعدتا روحانیتی که خودش عامل بوده است و اگر جایی هم با موازین و اصول مطرحی در ارائه یک نهی از منکر رعایت کرده ،مشکلی به وجود نیامده است. مشکل از آنجا است که گاها کسانی وارد عرصه امر به معروف و نهی از منکر می شوند که اسلام شناس نیستند و ابعاد مختلف این حکم را نمی دانند که این حکم چه جایی باید گفته شود وبا چه زبانی باید گفته شود هدف اصلی این حکم الهی چیست؟
آیا خداوند می خواست با این حکم کسی را سرزنش یا تحقیر کند یا خداوند قصد هدایت و دربرگرفتن آن شخص را دارد. افرادی اسلام شناس نبوده اند و پابه این عرصه گذاشته اند خب اشتباه است و مورد انزجار اجتماعی قرار می گیرد و اجتماع از آن تمرد می کند ولی قاعدتا روحانیت وقتی عالم و عامل باشد مورد تنفر اجتماع قرار نمی گیرد حتی در قشرهایی که به ظاهر از احکام اسلامی فاصله دارد ولی وقتی روحانی مهذب و مودب در بین آنها قرار می گیرد مورد احترام است این نشان می دهد روحانیت درون قلب ها حاضر است. کسی با این جایگاه و لباس اختلافی ندارد. بلکه افرادی بودند و خراب کردند که در تمام قشرها است.
افرادی بودند که روحانی نبودند و وارد حیطه امر به معروف شدند و این حکم را خراب کردند و اگر جایی گفته شود می خواهم امر به معروف کنم دیگران فکر می کنند که میخواهی چماغ در دست بگیری و اجتماع را به زور و تشر و حقارت هدایت کند و این حکم امر به معروف نشد و پیامبر و حضرت علی و امام صادق (علیها السلام) امربه معروف کردند هیچ کدام آنها منجر به تحقیر نشد حتی دشمنان را احترام می کردند تا دشمن دلش نسبت به اسلام نرم شود. این چیزی که امروز اثرش را میبینیم و عنادهایی در جامعه دیده می شود، این علتش این هست که افرادی که جاهل نسبت به این حکم بودند و با ابعاد مختلف این حکم آشنا نبوند، صدماتی را به حکم الهی وارد کردند که مردم فکر کردند اگر بخواهد این حکم اجرا شود باید تحقیر شوند و عزت نفسشان شکسته شود در حالی که عزت نفس خودش یک معروف است احترام به مومن یک معروف است و اگر کسی بخواهد به عزت مومن خلل وارد کند خودش یک منکر انجام می دهد. ان شالله روحانیت بتواند راه کارهایی را ارائه دهند تا این مشکلات از بین برود.
بدون دیدگاه