این نشست تخصصی با رویکرد «جامعهشناسی دینی» و با هدف تبیین نقش راهبردی زنان در هندسه قدرت جهانی و زمینهسازی برای تمدن مهدوی برگزار گردید. در گام نخست، سخنران با آسیبشناسی پدیده «خودتحقیری ملی» در برابر غرب و کشورهای منطقه، بر لزوم بازگشت به «سرمایههای هویتی» تأکید کرد. استدلال فنی بر این بود که تابآوری در برابر جنگهای ترکیبی، نیازمند گذار از انفعال رسانهای به «خودباوری تمدنی» است.
یکی از محورهای چالشبرانگیز نشست، نقد هرمنوتیک گزارههای زنستیزانه بود. تحلیلگر جلسه با استناد به پژوهشهای نوین حوزوی (نظیر آراء خانم دکتر طیبی)، انتساب ذاتی «نقصان عقل» به زنان را رد کرد و ریشه این انگاره را نه در اسلام، بلکه در فلسفه یونان باستان (دیدگاههای ارسطویی) دانست که به متون دینی نفوذ کرده است . در مقابل، با معرفی الگوهایی نظیر «بلقیس» (که یک ملت خورشیدپرست را به توحید رهنمون ساخت) و «حضرت معصومه» (که قم را به قطب علمی جهان تشیع تبدیل کرد)، ظرفیت «مدیریت کلان اجتماعی» توسط زنان را اثبات نمود.
بخش پایانی به ارائه مانیفست «کنشگری سیاسی» بانوان اختصاص یافت. سخنران با انتقاد صریح از سهم ناچیز زنان در شوراهای شهر و مجلس (بهویژه در شوشتر و اهواز)، این نقیصه را ناشی از عدم اعتمادبهنفس جامعه زنان به خود دانست . نتیجه نهایی مباحث نشان داد که الگوی مطلوب زن منتظر، تلفیقی از «عفاف» و «حضور مقتدرانه» است (مانند قهرمانان المپیک و مادران شهدا) که میتواند معادلات قدرت را به نفع جبهه حق تغییر دهد.
بدون دیدگاه