به گزارش پایگاه خبری فرهنگسرای معروف؛ به نقل از صبح توس؛ با توجه به تأکیدات فراوان مقام معظم رهبری پیرامون فریضه امر به معروف و نهی از منکر و همچنین غریبه بودن عدهای از مردم جامعه با این مهم عباس حجازیان، مسئول قرارگاه امر به معروف و نهی از منکر سپاه امام رضا(علیه السلام) را به مجموعه صبح توس دعوت کردیم و با او پیرامون دغدغههای امر به معروف استان به گفتوگو نشستیم.
* به نظر شما مهم ترین تکلیف مسئولان امر به معروف چیست؟
یکی از مهترین تکالیفی که به ستاد امر به معروف استان سپرده شده است و برای آن قانون نیز وجود دارد، موضوع آگاهی بخشی و اطلاع رسانی به عموم مردم است، گام اول قبل از ورود به حوزه تذکر و امر و نهی زبانی، آگاهی بخشی است.
برای این مهم سازمانهای فرهنگی و اجتماعی باید زمینه سازی کنند؛ چراکه امر به معروف یک عمل ایجابی است و نه سلبی و به دنبال پیشگیری فرهنگی است و نه کار امنیتی.
* به نکته خوبی اشاره کردید، آیا دستگاههای متولی توانستهاند اثرگذار باشند؟
باید تمامی مسئولان ذیربط از سال ۹۳ که قانون امر به معروف آمده است، راجع به عملکرد خود در زمینه امر به معروف پاسخگو باشند که راجع به آگاهی بخشی به مردم چه کارهایی انجام دادهاند.
به عنوان مثال عمده کارهای فرهنگی انجام شده در شهرها به عهده شهرداریها است و باید در این زمینه پاسخگو باشند که چه فرهنگی را به مردم تبلیغ میکنند.
متأسفانه این باور وجود ندارد که امر به معروف بخشنامه نیست و یکی از فروع دین اسلام محسوب میشود و از همین رو با آن به صورت بخشنامه اداری برخورد میکنند و در آخر برنامه کاری تعداد کار انجام شده حول این مهم را مکتوب میکنند.
* به نظر شما مسئولان چه نقشی میتوانند در این مهم انجام دهند؟
از من و سایر مسئولان باید این مهم سؤال شود که هدف چیست؟ پاسخ این است که پیشگیری ما این است که جامعه به بیراه نرود؛ اما سؤال دوم این است که از چه ابزاری باید استفاده کرد؟ و هرچند از جمله راههای پیشگیری، قوه انتظامی است، ولی قرار نیست که همه راههای پیشگیری همین مهم باشد و به همین دلیل به محض اینکه اسم امر به معروف میآید همه به دنبال ضابطهای انتظامی میگردند.
باید با پیشگیری فرهنگی مردم را به سمت امر به معروف سوق داد، هرچند کار سخت و پر زحمتی است.
سؤال اصلی این است که شیوهنامه اجرایی قانون امر به معروف و نهی از منکر کجاست و اینکه طی سه سال گذشته چه کارهای تأثیرگذاری انجام شده است؟.
* آیا تداخل کار بین دستگاههای متولی امر به معروف وجود دارد؟
به حدی کم کار میشود که اصلا تداخل به وجود نمیآید و اگر کاری در این حوزه انجام میشود، به اذعان بسیاری از مردم و مسئولان مربوط به نیروهای بسیج است و ظرفیت بسیج بی انتها است و متأسفانه دشمن این مهم را بیشتر و بهتر از مسئولان درک کرده است.
دشمن برای این نیروی مردمی برنامه دارد و دائما به فکر جایگزینی برای آن است، هرچند وجود رقیب خوب است، ولی رقیبی که در حیطه وظایف خود کار انجام دهد و نه اینکه نتیجه کار رقابت به جایگزینی ختم شود، مثلا حسینبه در کنار مسجد تأسیس شود و کارکرد مسجد را به حسینه دهند و اسلام با این موضوع مخالف است و این گونه معادلسازیها ضرر میزند.
متأسفانه برخی از نهادها و افراد با این روشها میخواهند برای بسیج جایگزین تعریف کنند تا این نهاد انقلابی کم کم به حاشیه رانده شود و به همین دلیل بسیج به روز بودن خود را نباید فراموش کند.
* مشکل کار کجاست، قانون یا اجرا؟
بعضی به این موضوع فکر میکنند که با نوشته شدن قانون کار تمام است و دائما همه را به سوی قانون نویسی سوق میدهند و این نکته مغفول مانده است که با قانون نویسی و ابلاغ آن به دستگاههای اجرایی، تازه کار آغاز میشود.
هرچند در قانون نیز تعارض و تباین زیادی وجود دارد ولی قسمت اجرای قانون از خلاء بیشتری برخوردار است.
* مردم چقدر در به ثمر رساندن امر به معروف تأثیرگذارند؟
در ابتدای انقلاب که عدهای به امام راحل میگفتند که کادر و نیروی ویژه شما در اداره کشور کجا هستند امام فرمودند که مردم قرار است این نظام و انقلاب را پیش برند.
حرکت راهبردی امام در موضوع اداره کشور تکیه بر توان مردمی است پس در این راهبری ارکان نظام، باید نگاه به مردم باشد و مردم خود نیز باید این احساس مسئولیت را بر دوش خود حس کنند. نقشآفرینی مردم به رای دادن در انتخابات و شرکت در راهپیمایی ختم نمیشود، بلکه این موارد سهم کوچکی از نقش بزرگ مردم در اداره کشور است.
با نگاه به روند و جریان امر به معروف و نهی از منکر در کشور متأسفانه این برمیآید که مردم در جریان امر به معروف دخیل نیستند.
این نگاه باید تصحیح شود که با ابلاغ به مردم گوشزد کنیم که فلان موضوع منکر و فلان موضوع معروف است، این نگاه اشتباه است؛ چراکه شاید برخی از مردم منکر را به نوعی که ما به آن شناخت داریم نشناسند و متولیان امر به معروف باید این مقوله را به نوعی بشناسانند که مردم خود در پی یافتن مصادیق معروف و منکر باشند.
اگر حظ و حلاوت امر به معروف به مردم چشانده شود و آنها خود را در مقابل جامعه مسئول بدانند و با فضای بیتفاوتی در جامعه مقابله کنند، هرکس نسبت به معلوماتی که دارد در قواره و روش خود بین آشنایان و حتی غریبهها تأثیرگذار خواهد بود.
* آیا امر به معروف نیاز به آموزش و تبلیغ دارد؟
حتما امر به معروف نیاز به آموزش دارد؛ چراکه هیچ کاری بدون آموزش قابل انجام نیست، البته قرار نیست تا ریزترین مسائل جامعه آموزش داده شود، بلکه متولیان امر میتوانند تعداد محدودی از مصادیق امر به معروف را که مردم بیشتر با آنها دخیل هستند را مورد پژوهش و آموزش قرار دهند.
چطور میشود که برای یک محصول خوراکی که حتی برخلاف سلامت بدن است بارها و بارها تبلیغ میشود و ساعتها تیمهای کارشناسی روی آن کار میکنند تا مردم نیاز به خوردن آن را در درون خود حس کنند، باید این مهم برای امر به معروف از طریق رسانهها و تبلیغات اتفاق بیفتد تا مردم نیاز به مقوله امر به معروف را در خود حس کنند.
برای مثال ترقیب مردم به استفاده از تولید ملی که رسانهها چند وقتی است روی آن مانور میدهند، جزء نمونههای اثر بخش و البته در ابعاد محدود است و میتوان در سایر مقولههای فرهنگی و اجتماعی نیز بدین نحو اقدام کرد.
بدون دیدگاه