این نشست تخصصی در قالب «کرسی آزاداندیشی» و با رویکرد جامعهشناسی تربیتی، به واکاوی جایگاه مادران در «مهندسی هویت دینی» اختصاص یافت. نقطه عزیمت بحث، تبیین نگاه منظومهای دین به خانواده بود؛ سخنران با استناد به آیه «قوا انفسکم و اهلیکم»، استدلال نمود که رستگاری در اسلام پروژهای جمعی است و مادر «مرکز ثقل» این صیانت معنوی محسوب میشود . همچنین در بحث مقدماتی، «انتخاب همسر» به عنوان خشت اول تربیت معرفی و تأکید شد که معیارهای ظاهری نباید جایگزین ظرفیتهای والدگری شوند .
در تحلیل مکانیزمهای انتقال ارزش، تمایز بنیادین میان «گفتار درمانی» و «الگوسازی عملی» تشریح گردید. با طرح گزاره «فرزندان آن چیزی میشوند که ما هستیم»، اثبات شد که انتقال مفاهیم انتزاعی نظیر حیا و نماز، نه با امر و نهی، بلکه از طریق «سرایت ناخودآگاه» رفتار مادر (سرمایه فرهنگی) صورت میپذیرد . در سطح بالاتر، زنان به عنوان «کنشگران معناساز» معرفی شدند که قادرند با هویتبخشی به مناسک جمعی (مانند اربعین یا غدیر)، رفتار فردی را به «هویت جمعی شیعی» ارتقا دهند .
بخش پایانی به آسیبشناسی زیستبوم مدرن اختصاص داشت. تحلیلگر نشست با هشدار نسبت به «وارونگی ارزشها» در فضای مجازی، پدیده تبدیل ناهنجاریها به «پرستیژ اجتماعی» را نقد کرد . وی تصریح نمود که کاهش کیفیت تعاملات کلامی و سپردن مرجعیت تربیتی به اینترنت، موجب شده تا «هوش هیجانی» کودکان در مسلخ بازیهای دیجیتال قربانی شود. نتیجه نهایی بر این اصل استوار بود که تنها راه مقابله با استحاله فرهنگی، احیای نقش مادر به عنوان «مدیر عاطفی» و «الگوی زیست مؤمنانه» در بطن خانواده است.
بدون دیدگاه